ได้โอกาสเปิดสมุดบันทึกใหม่อีกครั้งหนึ่ง เนื่องด้วยสาเหตุจำเป็น คือ ว่า ผมกำลังจะเป็นคุณพ่อแล้ว.. เกริ่นกันนิดหน่อย คือว่า ณ.ปัจจุบัน วันนี้ ศรีภรรยา ตั้งครรภ์แล้วประมาณ 5-6 เดือนแล้วล่ะครับ ซึ่งกำหนดคลอดคร่าวๆ ประมาณกลางเดือน กรกฎาคม 2551 ที่จะถึงนี่เอง ตอนแรกๆ ที่เริ่มต้นท้อง ผมก็ยังเฉยๆ ไม่รู้สึกตื่นเต้นตระหนกตกใจอะไรมากมาย ก็เพราะว่าตกลงตัดสินใจกันเรียบร้อยแล้วว่าจะเริ่มต้นชีวิตครอบครัวที่ สมบูรณ์แบบซะที... ผมไม่ได้ตื่นเต้นอะไรมากมาย .. แต่เมื่อไม่นานที่ผ่านมา ช่วงวันที่ 15-25 มีนาคม 2551 ผมได้ไปทำงานต่างจังหวัด ไปพบปะกับญาติผู้ใหญ่มากมาย รวมทั้งเพื่อนๆ ... ระหว่างการสนทนาตามประสาญาติสนิท มิตรสหาย สิ่งที่รู้สึกได้ก็คือว่า คนอื่นๆ เหมือนกับอยากจะบอกว่า "เอ็งกำลังจะเป็นพ่อคนแล้วนะ ทำตัวให้สมกับจะเป็นพ่อคนหน่อย", หรือไม่ก็ "เฮ้ย ระวังนะเว้ย ไม่ใช่เล่นๆ นะเว้ย จะต้องจริงจังกับชีวิตแล้วนะเว้ย" อะไรอย่างนั้นแหละ.. เอ้อ สะอึกนิดๆ..
 เรื่องมันเริ่มมาจากการตกลงกัน ผมกับ "อ้อ" ศรีภรรยา เราคุยกันคิดและสรุปกันแล้วว่าจะมีลูก แต่เท่าที่จำได้รู้สึกว่าผมคิดเอาว่า เริ่มเบื่อ อยากให้ชีวิตมีอะไรที่เหมือนเป็นเป้าหมายระยะยาวที่จะทำร่วมกัน เป็นเรื่องที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคนอื่นน้อย ใช้เงินไม่มากนักเมื่อเทียบกับ ซื้อบ้าน หรือซื้อรถ (กิจกรรมเศรษฐกิจจริงๆ) และก็เรื่องที่แม่ของผมอารมณ์แปรปรวนด้วย แล้วก็เรื่องอายุของอ้อ สรุปแล้วก็คือ ถ้าไม่มีตอนนี้ แล้วจะมีกันตอนไหนล่ะ จะปล่อยให้แก่หงำเหงือก รวยล้นฟ้า หรือว่าจะรออะไรกันอีก... สุดท้ายเราก็สิ้นสุดเรื่องทางบุ๋น กลายเป็นเรื่องบู๊ .. และสุดท้ายภายในเวลา 2 เดือนแห่งการรอคอยเค้าก็เข้ามาสู่ชีวิตเรา
ในช่วงแรกๆ ของการตั้งครรภ์ อารมณ์ของเธอเปลี่ยนแปลงบ่อยรุนแรงมาก สุข เศร้า เหงา เซ็ง เบื่อ เป็นไปหมดซะทุกอย่าง อ้อบอกกับญาติๆ เพื่อนๆ หมดแล้ว ว่ากำลังมีน้อย ในขณะที่ผมบอกกับเพื่อนๆ เพียงไม่กี่คนเท่านั้น และก็ยังไม่บอกพ่อแม่ เนื่องจากคิดว่าอยากจะรู้ให้แน่ชัดก่อนว่าเป็นการตั้งครรภ์แบบปดติ ไม่มีปัญหาอะไร เราไปหาหมอ ไปยืนยันว่าตั้งครรภ์จริงๆ และเมื่ออายุครรภ์ครบ 2 เดือน ก็ได้ไปทำอัลตร้าซาวด์เพื่อตรวจสอบความปกติ .. ภาพที่ออกมาจากเครื่องอัลต้าซาวด์ขนาดเล็ก ทำให้ทราบว่า เป็นการตั้งครรภ์ตามปกติจริงๆ ตัวอ่อนจะพัฒนาเป็นมนุษย์จริงๆ มีหัวใจเต้นตุ๊บๆ ไม่ใช่เป็นท้องลม หรือเป็นก้อนเนื้ออื่นๆ .. เมื่อสรุปว่าเป็นเด็กจริงๆ เราก็บอกพ่อแม่ และการตอบรับค่อนข้างธรรมดา ไม่เลวร้าย ไม่โดนด่า ไม่ได้รับคำยินดีอะไรมากมาย... ผมบอกเพื่อนสนิท ม้ง และเบิร์ด ไปว่าเรากำลังจะมีลูก .. ผมจำไม่ค่อยได้แล้วว่าปฏิกริยาตอบรับของเบิร์ดในช่วงแรกๆ นั้น เป็นอย่างไรบ้าง.. แต่จำได้ดีว่า ม้งตอบมาว่า "แม่งโคตรเท่ห์เลยว่ะ กำลังจะมีลูก" (เอาอะไรมาคิดวะเนี่ย) ในช่วงเวลาต่อๆ มา เพื่อนของผมคนหนึ่งที่ชื่อ เบิร์ด (ปัจจุบัน เป็นนักเขียนการ์ตูนมืออาชีพ) โทรมาหา บ่อยๆ ประมาณว่า ตื่นเต้นแทนตัวผม ที่กำลังจะมีลูก โดยเรียบร้อยเหตุผลประกอบการตื่นเต้นขึ้นมาว่า... รู้จักกันมาตั้งนาน เหมือนวันก่อนยังเล่นบาสด้วยกัน ท้าแข่งงัดข้อ วิดพื้น หัดเล่นกีตาร์ด้วยกัน... เมื่อไม่นานก็เพิ่งหลงทางโทรตามหางอแงถามทางกันอยู่เลย ... อยู่ดีๆ ผมก็แต่งงานก่อนเพื่อนในกลุ่ม ... เอะอะ ก็ มีลูกก่อนเพื่อนอีกต่างหาก.
ใน การสนทนาเกือบๆ ครึ่งชั่วโมง .. ผมก็รู้สึกตัวซะแล้วสิ .. ."เอ้อ หรือว่า กูยังไม่พร้อมจริงๆ วะ ."..... "เพื่อนซี้ ยังห่วงนักหนา ขนาดนี้".... และ นั่นก็เป็นเหตุผลที่ผมตัดสินใจเขียนไดอารีออนไลน์ อย่างจริงจังอีกครั้ง หลังจากที่ไม่ได้เขียนมาเป็นเวลานานแรมปี... และในครั้งนี้เอง ก็ อยากจะเน้นการเขียนเนื้อหา เพื่อเตรียมตัว สู่ความเป็นพ่อคน อย่างน้อย เพื่อให้ไอ้เบิร์ดเพื่อนซี้ ไม่รู้สึกเป็นห่วงมากนัก เพื่อเตรียมตัวเองไปด้วย.. และก็เพื่อความสนุกของคนที่เข้ามาอ่าน และก็เพื่อเป็นประโยชน์ต่อเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ คนอื่นๆ ที่กำลังจะมีลูกด้วยครับ... ทั้งนี้ทั้งนั้น ดังนั้น .. สรุป สุดท้ายนี้.. .. เอาเป็นว่า เปิดตัว สมุดบันทึกเล่มใหม่ "บันทึกคุณพ่อมือใหม่" ณ.บัดดนี้เลยแล้วกั๋น เน่อ...
 |
Subscribe to this comment's feed
