Jul
05
2008
|
Tags: Family | ท้อง | ผ่าตัด | รูปลูก | รูปอ้อ | ลูก | อ้อ | เพลง
|
หน้า 1 จาก 3 ตอนแรกกะว่าจะเล่าเรื่องเกี่ยวกับการตั้งชื่อลูกซะหน่อย แต่ดันมาเจอเรื่องที่ตื่นเต้นกว่าครับ คือว่า คลอดแล้ว ได้เจอหน้าลูกแล้ว :D วันที่ 4 กรกฎาคม 2551 เป็นวันที่นัดไว้กับคุณหมอ เพื่อที่จะผ่าคลอดครับ ดังนั้นพวกเราก็ต้องเข้าโรงพยาบาลตั้งแต่วันที่ 3 แล้วก็ดำเนินการในวันที่ 4 ตอนเช้า ตามเวลาที่นัดหมายเอาไว้ ความตื่นเต้นของการได้พบเจอหน้าลูกชายครั้งแรก มันก็เริ่มมาจากการนอนโรงพยาบาลนี่แหละ การเตรียมตัวก่อนผ่าตัดคลอด ช่วงเวลาที่ผ่าตัดคลอด (เพราะว่าผมได้เข้าไปดูตอนที่ท้องเป็นรูโบ๋ ใหญ่ๆ เลือดกระฉูดด้วย) และสุดท้ายก็ การที่ได้เห็นหน้าน้อง ได้เลี้ยงน้องกันจริงๆ วันที่ 3 กรกฎาคม 2551 พวกเราเดินทางออกจากปัตตานีเวลาประมาณบ่ายโมง เราขับรถกันมาเรื่อย มาถึงที่หาดใหญ่ แล้วก็แวะไปซื้อของที่เซ็นทรัล พยายามมองหาว่าขาดอะไรอีกรึเปล่า เพราะว่าจะไม่ได้มาซื้อของตามสถานที่ที่มีของครบแบบนี้อีกนาน (ไม่ได้หมายถึง เซ็ลทรัลมีของครบ แต่หมายถึง หาดใหญ่ มีของครบ เมื่อเทียบกับปัตตานี) สุดท้ายก็ได้ Car Seat มา อีกอัน เพราะคิดว่า อาจจะลำบาก เวลาที่ต้องพาลูกกลับบ้าน เพราะคุณแม่จะอุ้มลูกไม่ได้ เนื่องจากจะเจ็บแผลผ่าตัด
Car seat ที่ซื้อมา .. ราคา ก็ ไม่ถูกเอาซะเท่าไหร่เลย ทำยังไงได้ ไม่มีเวลาทำเอง.. หลัง จากที่เราซื้อของกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกเราก็ไปที่โรงพยาบาลกรุงเทพหาดใหญ่กัน พยาบาลก็เริ่มจากการซักประวัติคนไข้ การตรวจสุขภาพโดยทั่วไป ความดัน หรือ อะไรก็ตาม เสร็จเรียบร้อย ก็พาเราไปที่ห้องพักของโรงพยาบาล เราได้ห้องที่อยู่ชั้นแปดครับ เป็นหอผู้ป่วยในเฉพาะสำหรับผู้ป่วยเด็ก หรือผู้ที่จะคลอดเท่านั้น บรรยากาศมันก็ดีนะ เห็นอะไรๆ ก็เป็นเด็กไปหมดเลย หลังจากนั้นคุณแม่ก็จะไม่สามารถออกไปไหนได้ เพราะถือว่าอยู่ในความดูแลของโรงพยาบาลครับ พยาบาลก็ให้เปลี่ยนเสื้อ ให้กินข้าว แล้วก็นอนหลับพักผ่อน เพื่อที่จะเตรียมตัวตื่นเช้า และทำภาระกิจสำหรับการผ่าตัดในวันรุ่งขึ้น คืนแรก ชินรัตน์ รุ่นน้องมหาลัย ก็แวะมาพร้อมกับแม่เค้า และก็กับข้าวสุดอร่อย .. คุณแม่ต้องทานเยอะๆ นะ ... แล้วก็ แม่ของชินเค้าก็คุยใหญ่เลย คุยนู่นคุยนี่ สนุกสนนานกัน .. แบบว่า เป็นพระเอกมาเลย มาช่วยคุณพ่อยามหิว และทำตัวไม่ถูก.. เมื่อกินข้าวกันเสร็จ คุยกันเรียบร้อย ก็ทยอยกันกลับครับ (ขอบคุณ ชิน และคุณแม่ มากๆ ครับ สำหรับอาหารมื้อสำคัญ) ในคืนแรก พยาบาลก็เข้ามาเจาะเลือดคุณแม่ เพื่อเอาไปเป็นตัวอย่าง เผื่อเอาไว้ว่าถ้าคุณแม่เสียเลือดมากในการผ่าตัด ก็จะได้เตรียมเลือดเอาไว้ทดแทนได้ แล้วพยาบาลก็ยังคาเข็มเอาไว้ที่มือด้วย เป็นเข็มสายน้ำเกลือครับ คาเอาไว้อย่างนั้นแหละ พอผ่าตัดในวันรุ่งขึ้นจะได้เอาสายน้ำเกลือเสียบไว้ได้เลย คืนนั้นพวกเรานอนกันไม่ค่อยจะหลับ ทั้งไม่คุ้นเคยที่ ไม่คุ้นเคยที่นอนอันแข็งกระด้าง (ที่นอนใยมะพร้าว สำหรับคุณแม่ และ โซฟา สำหรับคุณพ่อแบบผม) แต่คุณแม่ก็ยังยิ้มสู้ดีอยู่นะ
ดูสิ คุณแม่ยังยิ้มสู้ ทำท่าทาง แอ๊บแบ๊ว (เป็นภาษาสมัยช่วยปี 2550-2551 หมายความว่า ทำท่าทางให้ดูเหมือนเด็ก ไร้เดียงสา มองโลกในแง่ดี ยิ้ม ตาโต และทำแก้มป่อง) อยู่เลย
เค้าเอาสายน้ำเกลือมาเสียบติดข้อมูอเอาไว้แล้ว
ได้เวลาคุณแม่นอนพักผ่อน
|
